آیا با رفتن دایی مشکلات فوتبال ما حل می شود ؟؟؟
می توان براحتی با شنیدن صدای گوینده خبر ورزشی, که هفته گذشته خبر برکناری را اعلام کرد مشت گره کرده خود را به هوا پرت کرد,چندین بدوبیراه جانانه نثار او کرد, آخیش رسایی گفت و همه فشار روحی و ناراحتی خود را از شکست تیم ملی به همین سادگی تخلیه کرد و بعد با خیال راحت به بالش پشت سر تکیه داد.
بله میتوان این کار را کرد وخیلی از ما هم دقیقا همین کار یا چیزی شبیه به آن را انجام داده ایم . حتی چند شب پس از آن هم با شور ملی و سیل اس ام اس هایمان آمار 58 درصدی عامل اصلی ناکامی تیم ملی را به دایی اختصاص دادیم و حالا هم دیگر عرق ملی مان به خوبی آرام گرفته و خیالمان هم کاملا از حل فوتبال مملکت راحت شده است.( تا اینجا شاید به این نتیجه رسیده اید که من از مدافعان علی دایی هستم, جهت توضیح, باید این مطلب را بگویم که خیر اتفاقا من انتقادات بسیار جدی هم به عملکرد او دارم)
اما این سوال برای من مطرح است که آیا واقعا مشکل فوتبال ما با رفتن علی دایی یا هر کس دیگری حل می شود ؟ و آیا از این پس منتظر گلباران شدن حریفان متعدد آسیایی و جهانی خود باشیم ؟
ای کاش موضوع به همین راحتی بود اما وقتی اندکی به حافظه نه چندان دور خود رجوع میکنیم میبینیم که این اتفاق به صورت یک سناریو کاملا تکراری و نخ نما شده بارها و بارها برای فوتبال ما تکرار شده اما هیچگاه ما از رفتن این یا آن مربی , آمدن این یا آن بازیکن و در مجموع رفت و آمد افراد مختلف بهره ای نبرده ایم,و اگر این شیوه میتوانست مفید باشد با تغییراتی که مدام در فوتبال ما رخ میدهد نباید تا کنون مشکلی باقی میماند وما نیز امروز میتوانستیم این ستون را با بحثی دیگر و دردی دیگر اختصاص دهیم .
پس با این تفاسیر می توان گفت که مشکل فوتبال و مهمتر از آن ورزش کشور ما در جای دیگری است و عواملی که بعنوان علل ناکامی ما مطرح می شود(ضعف افراد مختلف و لزوم تغییر آنها)نه تنها علت نیستند بلکه خود معلول یک علت ساختاری دیگر هستند .علتی که علارغم وجود سایر مشکلات میتوان آن را مهمترین عامل ناکامی ورزش در کشور دانست.
این عامل موقعیت ورزش در چهارچوب نظام سیاسی کشور ماست و در واقع همان ورزشی است که سراپا سیاسی شده است با این توضیح که به لحاظ نگاه خاص حاکمیت سیاسی و دولت مردان ما به احاطه بر حوزه عمومی و مسائل اچتماعی, نظام سیاسی کشور سعی کرده است ورزش و به خصوص فوتبال را در چنبره قدرت خود بگیرد و از این رو کنترل یکی از محبوب ترین و تاثیر گذارترین علایق اجتماعی را به طور کامل در اختیار خود داشته باشد .
این رابطه تنگاتنگ ورزش و سیاست باعث ایجاد مشکلاتی ساختاری در ورزش و به تبع آن فوتبال ما شده است و همچنان نیز ادامه دارد.
برخی از این مشکلات را میتوان اینگونه برشمرد :
1) رابطه گرایی در انتخاب مدیران ورزش : بدلیل اهمیت تسلط بر ورزش , دولت سعی میکند مدیرانی کاملا قابل اطمینان و همصدا با خود را بر مسند ریاست نهادهای ورزشی بنشاند.مدیرانی که عموما از تجربه و تخصص لازم در این زمینه برخوردار نیستند.
2) ناکارآمدی مدیران ورزش : مدیرانی که به این صورت بر سرکار آمده اند با همین سمت و سوی با ایجاد لابی های متعدد افراد مورد توجه و هم سو با خود که لزوما بهترین گزینه های موجود نیستند را در سطوح مختلف به کار میگیرند.آیا از همچنین ترکیبی میتوان انتظار رشد موفقیت و کارآمدی را در ورزش کشور داشت ؟
3) عدم ثبات مدیران ورزش : بدلیل اتصال مدیران ورزشی به دولت, هر گاه که دولت ها تغییر کنند به تبع آن مدیران نهادهای ورزشی نیز دچار تغییرات اساسی می شوند در نتیجه عدم ثبات مدیریتی شکل گیری و ادامه یک برنامه بلند مدت و تاثیر گذار را در حوزه ورزش کشور ناممکن میکند
4) عدم تعامل مناسب در روابط بین المللی و تاثیر آن با ورزش : مشکل سیاسی بودن ورزش ما تنها تبعات داخلی آن نیست و در خارج از کشور نیز تبعات خود را دارد.مشکلات مهمی چون,عدم توانایی در به خدمت گرفتن مربیان خوب خارجی,عدم امکان برگزاری مسابقات تدارکاتی مناسب و اردوهای مفید با سایر تیم ها و همچنین چالش هایی چون تحریم و تعلیق های ورزشی جنبه هایی از عدم تعامل مناسب بین المللی است .
حال میتوان با روشنی بیشتری عدم کامیابی اخیر فوتبال کشور را تحلیل کرد همچنین براحتی میتوان عملکرد آنهایی را درک کرد که در روز هشت فروردین در بخش VIP ورزشگاه آزادی انتظار میکشیدند تا با زده شدن سوت پایان بازی از روی صندلی خود بلند شوند و با لبخندی نخوت آمیز دستی به سوی تماشاگران حاضر در ورزشگاه و بینندگان تلوزیونی تکان دهند و اینگونه برد و همه محبوبیت ناشی از آن را یکجا بنام خود بنویسند . همینطور میتوان به خوبی فهمید که چرا همان ها به محض اینکه اتفاقات به گونه دیگری رقم خورد وتیم ملی باخت با وجود تمام مسئولیتی که به طور مستقیم و غیر مستقیم در این ماجرا داشتند به سرعت از جایگاه مسئول به جایگاه معترض درآمدند و با قربانی کردن علی دایی(یک سرمایه ملی) و ایجاد هو و جنجال رسانه ای او را مقصر تمامی مشکلات جلوه دادند و سعی کردند با پنهان شدن در پشت سر او از خود رفع اتهام کنند و ازهان عمومی را به بیراهه سوق دهند .
میتوان با یک فلش بک به عقب برگشت, به همان لحظه ای که گوینده خبر ورزشی خبر برکناری دایی را اعلام میکند. آیا بهتر نیست با شنیدن خبر قبل از هر کار دیگری همان جا یک لحظه درنگ کرد و باز از خود پرسید :
آیا با رفتن دایی مشکل فوتبال ما حل می شود ؟؟؟
حسین ::: جمعه 14/1/88::: ساعت 2:58 عصر
